شعر فارسی آیات غمزه

طرف‌حسابِ تو مردانِ یوم‌العباسند/ برای حسینیه اعظم زنجان

امیر رسولی — Mon, 06 Apr 2026 14:36:00 GMT

بنا خراب شد امّا پناهِ ما باقی است
اگر غبار گرفته است!، راهِ ما باقی است

حرام باد نفس، بی‌حسین اگر بکشیم
حریم و حرمت و پشت و پناهِ ما باقی است

(حسین ) زنده‌تر از هر زمان و هر عصر است
شکوه و شأن و بزرگیّ شاهِ ما باقی است

زمین نمی‌خورد آنکس که گفته یا عباس
قسم به مشک و علم، تکیه‌گاه ما باقی است

اذان نمی‌شکند گر شکسته گلدسته
علی است رهبر و راهِ فلاحِ ما باقی است

نگفته‌ایم به جز یاحسین و یا زینب
به نامِ نامی‌شان قبله‌گاهِ ما باقی است

بگو به آن که کمین کرده لشکر ما را
هر آنچه کشته بگیری، سپاهِ ما باقی است

بگو مگر نگرفتیم زهرِ چشم از تو
توان موشکی پایگاه ما باقی است

طرف‌حسابِ تو مردانِ یوم‌العباسند
بیا و باز ببین وعده‌گاهِ ما باقی است

به زیرِ بیرق عباس بود رهبرِ ما
هنوز رهبر ما زنده، ماهِ ما باقی است

به جز حماسه کنون نیست انتظار از ما
اگرچه فصل غم و اشک و آهِ ما باقی است

ز راه می‌رسد آنکه بقیه‌الله است
کسی که نیست به جز او گواهِ ما باقی است

همان‌که منتقم خون رهبر و شهداست
امید آمدنش در نگاهِ ما باقی است

سلام ای ژنرال شهید! بچه‌محل! / تقدیم به شهید سیدعبدالرحیم موسوی

سیدمهدی حسینی — Mon, 06 Apr 2026 13:56:00 GMT

کویر نیستم، اما دلم ترک‌ترک است...
دوباره داغ روی داغ... رسم این فلک است!

سلام ای ژنرال شهید! بچه‌محل!
که نقش داغ تو بر روی قلب شهر، حک است

به مادرم گفتم بارها که:«سیْد رحیم
درست مثل تو هستش! رفیق بی‌کلک است»

چقدر خاطره دارم من از بزرگی‌هات
برای خوب شدن، کارهای تو محک است

همیشه وقت اذان رفتی و به تو گفتم:
«کجا می‌ری؟ وسط بازی الک دولک است!»

همیشه خیر رساندی به این و آن گفتی
که راز زندگی واقعی همین کمک است

تمامی رفقایت همیشه می‌گفتند:
«میون آدمای خوب، آقارحیم تک است!»

چقدر مردم «دروازه‌ری» به هم گفتند:
«آقارحیم قیافه‌ش چقدر بانمک است!
عصاره‌ی همه‌ی اعتبار ما قُمیا
آقارحیمِ رئیسِ ستادْ مشترک است...»

چقدر دور مزار تو ازدحام شده...
گمان کنم که پر از رفت و آمد ملَک است

نوشت بر روی تابوت سرخ تو، نوه‌ام:
«عمورحیم، توی نقاشیام شاپرک است

اینجا؛ میدانِ شیرها؛ ایران است:

محمد مرادی — Sat, 04 Apr 2026 16:41:00 GMT

ای خصم بیا، وقت نبرد آمده‌ است
در پستوی خود بخز که مرد آمده‌ است

اینجا؛ میدانِ شیرها؛ ایران است:
برنو به شکار بالگرد آمده است

ولی هنوز نمک داشت لهجهء قمی ات

سید حمیدرضا برقعی — Fri, 03 Apr 2026 16:09:00 GMT

به امیر سرلشکر شهید سیدعبدالرحیم موسوی

خوش آمدی به دیارت، سلام همشهری
سلام و دست مریزاد افتخارِ وطن
رواست اینکه به توصیفت اینچنین گوییم
که بی قرار وطن بود و برقرار وطن

کدام روضه تورا قطره قطره‌ آتش زد
که مثل روضهء اکبر، به موطن آمده ای
قصیدهء تن تو بیت بیت، ناخوانده است
به شاعرانه ترین شکل ممکن آمده ای

همینکه آمدی و زنده گشت خاطره هات
گریستیم برآن خنده های مردمی ات
اگر چه دور شدی از دیار خود چندی
ولی هنوز نمک داشت لهجهء قمی ات

خوشا به حال همه مردمان پایین شهر
که با مرام تو یک عمر آشنا بودند
هنوز نام تو آقا رحیمِ موسوی است
فقط به نام قشنگت شهید افزودند

چگونه با تو خداحافظی کنم سید
که تا همیشه از این داغ در دلم جنگ است
برو که حضرت معصومه بیشتر از ما
برای دیدن لبخندهات دلتنگ است

با افتخار و سربلند آن زادبومی که عبدالرحیم موسوی سرلشکرش باشد

شهربانو طوسی — Thu, 02 Apr 2026 17:14:00 GMT

الله تنها سرپناه و سرورش باشد
شهری که دست فاطمه روی سرش باشد

این شهر پیمان بسته با بانوی معصومش
مردان مردش جان فدای کشورش باشد

شهری که در آغوش او سردارها خفته
فرماندهی در دامن هر مادرش باشد

قم شهر آل‌الله، شهر شیعه است آری
باید دفاع از دین مرام و باورش باشد

از نسل تا نسلش جوانان جوانمردش
دلدادۀ ارباب ما و اکبرش باشد

بالا گرفته با شهیدانش سر خود را
مرهون خیل لاله‌های پرپرش باشد

بر سر در هر کوچۀ شهر و دیار ما
نام شهیدی شاهد نام‌آورش باشد

با افتخار و سربلند آن زادبومی که
عبدالرحیم موسوی سرلشکرش باشد

چقدر دوست داشتنی‌تر شده ولی تهران

ملیحه رجایی — Sun, 29 Mar 2026 13:58:00 GMT

به رغم جنگ و هیاهو و زخم بمباران
چقدر دوست داشتنی‌تر شده ولی تهران

نگاه کن به صمیمیت خیابان‌هاش
نگاه کن که از آن زنده می‌شود انسان

چگونه دیده ببیند به غیر زیبایی
که شهر این همه گل کاشته‌ست در میدان

هوای شهر نفس در نفس مقدس و پاک
گرفته عطر شهیدان در این هوا جریان

صدای غرش الله‌اکبر از دل شهر
کشانده دشمنمان را به گفتن هذیان

خروش مردم این شهر موج در موج است
و در برابرشان کم می‌آورد طوفان

سلام ما به خیابان پر خروشی که
نداده‌ است به گرگی اجازه جولان

قسم به ۱۷ شهریور و شهیدانش
قسم به سیزده با صلابت آبان

هزار سال دماوند اگر دماوند است
به اتکای همین مردم است؛ مردمِ جان

به یمن وحدت این مردم همیشه غیور
چه جای غصه و ترس از دسیسه شیطان

کنار هم دل ما می‌تپد به عشق وطن
کنار هم شود این نام و خاک جاویدان

که همدلانه بسازیم شهر را باهم
خدا دهد به چنین ملتی سر و سامان

تنور مردم این شهر تا ابد روشن
و آفتاب بلندش در آسمان تابان

که پایتخت حماسه‌ست و انقلاب و شکوه
درود ملت ایران به مردم تهران

بویِ خون می‌وزد از برنَوِِ دلواری‌ها

صادق رحمانی — Wed, 09 Jul 2025 01:02:00 GMT

بویِ خون می‌وزد از برنَو دلواری‌ها
شعله بر طُره‌ی شب ریخت به طَرّاری‌ها

خبری داغ، که داغی‌ست گران بر دل ما
اینکه سنگین شده اسبابِ سبکباری‌ها

باید از سایه‌ی وسواس، سبکْ برخیزم
دستْ بردارم از این سنخْ گران‌ْباری‌ها

برنو آشفته شد و حُکم به خونخواهی داد
سرِ تسلیم ندارند دگر لاری‌ها*

دستِ مشروطه به بیداریِ چشمت برخاست
خواب را پس بزن! ای شُرطه‌ی بیداری‌ها

پای کوبید در این معرکه، کوهیْ رهوار
شیهه‌ای می‌شنوم از دژِ صفّاری‌ها

به کمین‌اند همه نادره‌کارانِ کمان
نوبتْ افتاده به خونخواهیِ افشاری‌ها

چیست این سرخْ که با هلهله گل می‌پاشد
لاله در لاله در آیینه‌یِ بسیاری‌‌ها

کیست این سرو که در پایِ وطن می‌میرد
تازه کرده‌است ز نو سنّتِ عیّاری‌ها

نو به نو می‌شود آیینه‌ی خورشیدوَشان
تا پناهم دهد از ظلمت تکراری‌ها

سنگ بر جبهه‌ی تردید بزن بی‌تردید
مثلِ خورشید که زد بر صفِ انکاری‌ها

مثل خورشید که در دادگری با مردم
در میان می‌نهد آیینِ میان‌داری‌ها

تا که خورشید بر آفاقِ وطن می‌تابد
چاره‌ی کار کنیم از دلِ ناچاری‌ها

*اشاره به قضیه حکم جهاد سیدعبدالحسین لاری، برای مبارزان ضد انگلیسی در بوشهر

صادق رحمانی
تهران. جنت‌آباد چهاردهم تیرماه ۱۴۰۴

امشب سبدی ستاره با خود دارم

صادق رحمانی — Wed, 25 Jun 2025 07:18:00 GMT

این موج که از کناره برمی‌گردد
در این شب پرستاره برمی‌گردد
دلبسته بوالخیر شد این کفتر جلد
هر جا برود دوباره بر می‌گردد

۲
صد بار دویدم و نشستم دریا
چون موج نیامدی به دستم دریا
بر ساحل بوالخیر کریمانه بمان
من خاک کف پای تو هستم دریا

۳
هر چند که مثل جاده ناهموارم
امشب سبدی ستاره با خود دارم
در گوشه دشتی دلم می‌گویم
دلوار عزیز دوستت می‌دارم

۴
ای چَشم تو چِشمه‌سار بیداری‌ها
با زخم هزارساله دلداری‌ها
لبخند تو را به خاک خواهد مالید
ای خصم زبون، تفنگ دلواری‌ها

...
بوالخیر،. بندری کوچک در حوالی بوشهر. ما به مناسبت نیمه‌ شعبان، در حسینیه این بندر شعر خواندیم.

پیر پنهان

صادق رحمانی — Mon, 05 May 2025 07:11:00 GMT

در اندوه این عصر دم‌کرده
من رفته بودم ...
به دنبال نامی که بر سنگ‌ها بود و گم شد
در این پیر
این پیر پنهان

نه ماهی که شب‌ها بتابد بر این گور مرده
نه آهی که برخیزد از مادری سالخورده
در این گوشه نامی است خون‌خورده از خشم
در این گوشه اشکی است خشکیده در چشم

پدر زندگی‌ را به یادم بیاور
به یادم بیاور
که در زیر این سنگ کهنه
چه نامی است پنهان
رفیقی که از بوی باروت آبی‌تر است
و مرگش نمک ریخت بر زخم این شهر

و می‌خواستم از سکوتی بگویم که در چشم مادر
غریبانه خشکید
و از هق‌هق مرگ بر گور خواهر

و می‌خواستم از زنانی بگویم
که اندوه دیدار در بقچه‌ی آه‌شان بود
و مردانشان مرده بودند در غربتی دور

به یادم بیاور
چه مردانی از خاک جیرفت در کنج این خاک خفتند
چه مردانی از خاک میناب و بندر
ولی مادری کو؟
که اندوه او را به دامن بگیرد
فقط بادها مویه کردند و شیون
فقط ابرها گریه کردند بر او

و می‌خواستم تا برایت بگویم.
مثل زندانیانی
که با سقف و دیوارها حرف‌ها می‌زنند
و می‌خواستم تا برایت بگویم
مثل مردان کوری که با آفتاب
هم‌سخن می‌شوند

و می‌خواستم تا برایت بگویم
...
دریغا دریغا توان سخن گفتنم نیست

عزیز از تو گفتن
غریبانه‌عهدی است بر عهده من
دریغا دریغا
دهانم در ابعاد این بغض سنگین
در انبوه این داغ گم شد

در اندوه این عصر دم‌کرده
من رفته بودم ...
به دنبال نامی که بر سنگ‌ها بود و گم شد
در این پیر
این پیر پنهان*

*
گورستان پیر پنهان در سال ۱۴۰۰ تخریب شد تا نوسازی شود. اما این گورستان با خود رازهایی داشت.

گریه کن بندر ولی بر دامنی که آشناست

اعظم سعادتمند — Mon, 28 Apr 2025 11:36:00 GMT

از غمی که کرده گیسوی تو را گریان بگو
موج موج ای بندر زیبای هرمزگان بگو...

تکیه کن بر شانه‌های "ناخدا خورشید" و باز
از غروب کوسه‌ها در تور صیادان بگو

با همین بازوی زخمی سعی کن پارو بزن
از طلوعی تازه با مردان قایق‌ران بگو

محض دلداری به جاشوها به دریا خیره شو
قصه‌ای از صید مروارید در عمان بگو

نفت کن فانوس‌ها را ، راه را گم کرده‌اند
رمز شب را سو به سو با هرچه کشتی‌بان بگو

با شکوهِ پرچم دریانوردان کهن
از سرِ پا ایستادن در دل طوفان بگو

گریه کن بندر ولی بر دامنی که آشناست
هرچه غم داری برای مادرت ایران بگو

زیباست..بی‌ملاحظه زیباست شهر من

اعظم سعادتمند — Fri, 11 Jun 2021 19:33:00 GMT

در سایه‌سار گیسوی حوّاست شهر من
زیباست..بی‌ملاحظه زیباست شهر من

سبز از نسیم سیب سحرگاه خلقت است
تلفیقی از وقار و تماشاست شهر من

چون دختران عاشق از غم تکیده‌اش
تنها و مهربان و شکیباست شهر من

او را مبین نشسته در آغوش شوره‌زار
دریای آبهای گواراست شهر من

گفتند آشیانه‌ی آل محمد است
بر شاخه‌ی مقدس طوباست شهر من

از روزگار دور در آفاق، روشن است
مدیون مهر دختر زهراست شهر من

بی لطف شما، شهر مداوا شدنی نیست

اعظم سعادتمند — Fri, 28 Feb 2020 16:48:00 GMT

از بستر بیماری خود پا شدنی نیست
بی لطف شما، شهر مداوا شدنی نیست

رفتیم به دیدار حکیمان و طبیبان
گفتند که با دانش آنها، شدنی نیست

این زخم که بر پیکر ما دست خودی زد
آنقدر عمیق است که حاشا شدنی نیست

کُند است چنان رفتن هر ثانیه،انگار
شب این شب عقرب‌زده فردا شدنی نیست

هرقدر که پیراهن گلدار بپوشد
بی نور شما باغچه زیبا شدنی نیست

رخصت بده بانوی عزیزم بنویسم
بی عطر حرم، چشم غزل وا شدنی نیست

شکوه رقص تو بالای دار یادم هست

محمدحسین بهرامیان — Thu, 14 Nov 2019 06:58:00 GMT

هنوز قصه ی نخل و سوار یادم هست
سیاه چادر ایل و تبار یادم ه ست

هنوز ماه شب عید و حوض نقاشی
هنوز اول اسم بهار یادم هست

بهار، دختر روبنده های پولک پوش
عروس هلهله ی سبزه زار یادم هست

کجای چهچه ی باغ بود یادم نیست
از آن هزاره یکی از هزار یادم هست

از آن همیشه ی تاریک قصه ی چشمش
-همان ستاره ی دنباله دار- یادم هست

چه بود نام قشنگش؟ بهار یا برنو؟
قبیله بود و همین یک بهار یادم هست

کمر به کینه ی غم بسته بود چشمانت
نماز خواندی و بستی قطار یادم هست

در آن چکاچک شمشیر، خون و خاکستر
گریست دغ تو را زارزار یادم هست

چکید ماهی تنگ بلور از چشمت
شکست بغض تو بی اختیار یادم هست

تو بی ترانه نبودی شبی که می رفتی
شکوه رقص تو بالای دار یادم هست

می رسد این ماجرا کم کم به جای بهترش

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 10:31:00 GMT

می نویسم از تو و سخت است حتی باورش
ای گل سرخی که کرده باغبانش پرپرش

نرم می چیند تو را، هرچند می لرزند سخت
هم دلش هم شانه اش هم دست های لاغرش

در پی این اشک ها، لبخندهایی نیز هست
پس تماشایی تر است این سکه، روی دیگرش

قصه ی تو ماجرای پیله و پروانه است
می رسد این ماجرا کم کم به جای بهترش

هرچه کاشان دیدینی باشد ولی اردیبهشت
از تماشاخانه چیزی کم ندارد قمصرش

تو گلاب نابی و این راز را لو می دهد
شیشه ی عطری که با تو می پرد هوش از سرش

گاهی به هیئت گلی و گاه شکل ماه

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 10:13:00 GMT

این جاده ها که حوصله را سرمی آورند
مقصد اگر تو باشی، پر در می آورند

گاهی به هیئت گلی و گاه شکل ماه
کی ساحران ز کار تو سر در می آورند

تو زردکوه و کوهنوردان کهنه کار
از تو مثال های مکرر می آورند

از شانه های مرتفعت، هر چهارفصل
عطارها گیاه معطر می آورند

بر سینه ات کرفس دم برف، عشوه کرد
کم کم زمرد از دل مرمر می آورند

در دامن تو کوه گل سرخ پاگرفت
از باغ تو گلاب به قمصر می آورند

نذر امامزاده دو خاتون چشم هات
زوّار سرسپرده، کبوتر می آورند

از خشت خشت قالی چالشترت هنوز
گلبوته های سرکج، سر برمی آورند

افسانه های دلکش و آوازای خوش
نی را به شور برده و شکّر می آورند

حیدربگ! آن قدَر که خوشی مشتلق بده
بر مادیان سرخ، سمن بر می آورند

ای سرزمین مادری! از باغ های تو
هر فصل، شعر-میوه ی نوبر می آورند

لرزش شانه هاي رعنايش...دختر جبرئيل را بردند

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 07 Jun 2014 08:30:00 GMT

از چراگاه هاي اصلان کوه اسب هاي اصيل را بردند

گرگ ها نيمه شب به قريه زدند ماه بانوي ايل را بردند

زيرِ ميناي سرخ موهايش اشک ريزان دو چشم زيبايش

لرزش شانه هاي رعنايش...دختر جبرئيل را بردند

خشک شد قريه خشک سالي شد روستا از درخت خالي شد

گويي از کوچه باغ هاي بهشت چشمه ي سلسبيل را بردند

هيچ کس عاشق کسي نشده ست بعد از آن روز گويي از اين کوه

همه ی دختران زيبا و پسرانِ «نجيب» را برند

اسمي از ماه بانوي ده نيست... مردم اما به ياد مي آرند

که سوارانِ خان به قريه زدند اسب هاي اصيل را بردند

شايد تو هم مثل من از ييلاق مي آيي

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 07 Jun 2014 08:26:00 GMT

زاينده رود و گنگ و دانوب از تو مي نوشند

هر روز شريان هاي عالم در تو مي جوشند

گنجشک ها از جاي جاي نقشه مي آيند

از چشمه ي زير گلويت آب مي نوشند

يک سال سرما مي خورند آلوچه ها، هروقت

شال و کلاهِ دست بافت را نمي پوشند

تنها تو مي داني چرا مردان کوه اين قدر

از صبح تا شب سر به تو دارند و خاموشند

تنها تو مي فهمي حواس دختران پرت است

هر صبح شير گوسفندان را که مي دوشند

شايد تو هم مثل من از ييلاق مي آيي

ايل و تبارت سارهاي خانه بر دوشند

شايد تو را هم مردهاي قريه ات يک شب

پاي بدهکاري به يک خان زاده بفروشند

فعلاً که در شعر من آهوهاي چشمانت

در برف ها هم بازي يک جفت خرگوشند

مادر کنار باغچه سرگرمِ ريحان ها

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 07 Jun 2014 07:48:00 GMT

بنشين برايم ني بزن طوري که چوپان ها

هرشب براي بره هاشان در بيابان ها...

تو ني بزن، من شعر مي خوانم، و مادر... آه!

مادر کنار باغچه سرگرمِ ريحان ها

اي مهربان شانه هايت زير پيراهن

چون کوه هاي زادگاهم در زمستان ها!

لبخند هايت نسخه اي از خط نستعليق

تنهاييت معمار ايوان ها، شبستان ها

وقتي تو لذت مي بري از عطر گل هاشان

با خود مي انديشم چه خوشبختند گلدان ها!

اي کاش دنيا دشتي از گلهاي وحشي بود

با هق و هقِ مشکها و دودِ قليان ها

يا کاش مثل خواب بعد از ظهر صحرا بود

با رقص دامن هاي پر چين دور قزغان ها^*

دنيا ولي مثل غروب کوه دلگير است

بنشين، برايم ني بزن، طوري که چوپان ها...

_{*ديگ بزرگ مسي}

اسبِ سفيدي آمد و مِیناي سرخي رفت

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 07 Jun 2014 07:30:00 GMT

با هر نسيمي برگ برگ اندام گل مي سوخت

از ريشه تا پرچم سراپايش به کل مي سوخت

فيروزه هاي سبزِ نيشابورِ چشمانش

در آتشِ دستان چنگيز مغول مي سوخت

اسبِ سفيدي آمد و مِيناي¹ سرخي رفت

جاده به خود از خشم مي پيچيد و پل مي سوخت

در دست مادر منقلِ اسفند يخ مي کرد

زيرِ لبانش إن يکاد و چارقل مي سوخت

در رقصِ چوب مردهاي روستا آن شب

سُرنا گريبان پاره مي کرد و دهل مي سوخت

_1. _{روسري حرير بزرگي که زنان بختياري به سر مي کنند. «ميناي سرخ را عروس هاي بختياري در شب عروسي به سر مي کنند»}

بيش از تمامِ لحظه ها وقتي تو باشي را...

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 07 Jun 2014 07:30:00 GMT

بيش از تمام رنگ هايت رنگ کاشي را...

بيش از تمامِ لحظه ها وقتي تو باشي را...

روزي زني در عهد شاه عباس عاشق کرد

سرپنجه هاي روحِ يک معمارباشي را

آن وقت شعر و رنگ و موسيقي به هم آميخت

پوشاند اسليمي تنِ عريانِ کاشي را

حالا دوباره اصفهان آبستن است اي عشق!

تنديسِ زيبايي که از من مي تراشي را

روح مرا سوهان بکش چکش بزن بشکن

بيرون بريز از من هواها را حواشي را

حل کن مرا اي عشق! اي تيزابِ افسونگر!

ذراتِ جانم تشنه هستند اين تلاشي را

از نغمه ها آوازهاي زنده رودت را...

بيش از تمام رنگ هايت رنگِ کاشي را...